Brzydsza córka życia. Eseje o chorowaniu psychicznym oraz Artystka przetrwania. O życiu z chorobą psychiczną – Zestaw 2 Książek

Prezentujemy zestaw dwóch książek Doroty K. Stolarskiej:

„Brzydsza córka życia. Eseje o chorowaniu psychicznym”
„Brzydsza córka życia. Eseje o chorowaniu psychicznym” to druga, po Artystce przetrwania, książka Doroty K. Solarskiej wydana wspólnie z wydawnictwem Oficyna Związek Otwarty. Autorka, absolwentka psychologii i dziennikarstwa na UJ, przez dziesięć lat pracowała jako trenerka biznesowa, coach i counsellorka. W 2014 roku zdiagnozowano u niej chorobę afektywną dwubiegunową, która okazała się ciężka w przebiegu. Od tamtej pory maluje i pisze; jej prace wizualne i teksty teatralne wystawiane są głównie w Szwajcarii, gdzie mieszka na stałe.

„Brzydsza córka życia” nie jest poradnikiem, a zbiorem kilkudziesięciu esejów dotyczących chorowania i zdrowienia, które można czytać nielinearnie. Zakres tematów, które porusza autorka, obejmuje m.in. neuroróżnorodność, wzrost potraumatyczny, język inkluzywny, pseudonaukę a leczenie, pop-duchowość, miłość a chorowanie psychiczne, nutripsychiatrię, a także terapię traumy, hospitalizacje i farmakologię. Eseje dotyczą wielu wymiarów chorowania psychicznego – nie tylko w zakresie choroby afektywnej dwubiegunowej, ale również CPTSD (złożony zespół stresu pourazowego) i zaburzeń lękowych. Książka może być pomocna dla osób chorujących, ich bliskich oraz dla terapeutów i pracowników sektora psychiatrycznego. Autorkę cechuje duża samoświadomość (co, jak twierdzi, bywa także obciążające), a jej doświadczenie w counsellingu czyni ją „nietypową chorującą”, potrafiącą być nie tylko w chorobie, ale również obok niej.

„Brzydsza córka życia” powstawała na przestrzeni dziewięciu miesięcy – od momentu kolejnej hospitalizacji autorki aż do fazy chwilowej stabilności. Widoczne w treści przypływy i odpływy, typowe dla choroby afektywnej dwubiegunowej, umożliwiają dodatkowy wgląd w mechanizm leżący u podstaw tego zaburzenia. Książka jest w dużej mierze zapisem procesu terapeutycznego, który można podsumować jako uwalnianie się od nadziei. Proponuje czytelnikom wyjście poza dychotomię nadzieja–beznadzieja, co paradoksalnie może okazać się wyzwalające. „Nadzieja to męcząca rzecz” – podsumowuje Dorota K. Solarska.

Redakcja: Aleksandra Małek
Korekta: Joanna Wysłowska
Projekt okładki: Paweł Sky
Układ typograficzny i łamanie: Paweł Sky
Opieka redakcyjna: Anna Bal
Wydanie I
Warszawa 2025
ISBN: 978-83-974654-9-7

„Artystka przetrwania. O życiu z chorobą psychiczną, Dorota K. Solarska, 2022″
Ta książka nie powstałaby, gdybym nie była psychicznie chora. Paradoksalnie, jestem wdzięczna swojej chorobie za to, że obchodzi się ze mną w sposób, który umożliwia jej opisywanie. Dziękuję także moim bliskim i przyjaciołom, którzy wierzą, że pisząc, mogę się dołożyć do –
miejmy nadzieję pozytywnej – zmiany w postrzeganiu osób żyjących z diagnozą takiej choroby. Podczas gdy diagnoza choroby dwubiegunowej była jak przykrótka sukienka, schizoafektywnej – przez lata jak sukienka niewygodna, informacja o zaburzeniu osobowości typu borderline nareszcie okazała się tą, która najbardziej pasuje. Jak stwierdził mój mąż, inżynier: może i nie jest to teoria, która opisuje cały wszechświat, ale najtrafniejsza teoria wszechświata, jaką mamy.

Książkę kieruję do tych czytelników, którzy chcą lepiej zrozumieć rzeczywistość osób spoza spektrum tak zwanej normalności, poczynając od psychiatrów, terapeutów, psychologów, studentów tychże kierunków oraz osób bliskich samym chorym, a także do wszystkich tych,
których interesuje tematyka zaburzeń psychicznych. Chcę również wierzyć, że ludzie podobni do mnie, cierpiący z powodu tychże zaburzeń, czytając tę lekturę, poczują się mniej samotni, a może nawet skorzystają z opisywanych przeze mnie i przeze mnie sprawdzonych strategii radzenia sobie w chorobie.

Książka składa się z kilku części. Możesz czytać je po kolei lub sięgać w dowolnej kolejności po te, które przyciągną cię najbardziej:

• Wstęp opisuje pierwszy atak choroby.
• Część I – diagnozy, które mi przypisano, przebieg hospitalizacji oraz farmakologię.
• Część II – symptomy, których doświadczam: depresyjne, maniakalne, psychotyczne,
  lękowe i w końcu sklasyfikowane jako borderline.
• Część III – strategie radzenia sobie w chorobie, między innymi terapię, sztukę,
  medytację, mindfulness, ale także budowanie relacji czy pracę z ciałem.
• Zakończenie podsumowuje miejsce, w którym jestem teraz, siedem lat po pierwszej
  hospitalizacji.

Aneks składa się z trzech części:

• pierwsza to napisany wyłącznie przez mojego męża opis życia z osobą chorą z
  perspektywy partnera życiowego;
• druga – to najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi związane z chorowaniem;
• trzecia to moja jednoaktowa sztuka teatralna, opisująca relację dwóch kobiet, z których
  jedna cierpi na zaburzenie typu borderline.